Na de kater van de vervelende vergadering hebben we eerst maar eens mijn verjaardag en vakantie gevierd. Wel raar om je verjaardag hier te vieren zonder de kinderen en de familie maar ’s morgens kwamen er al vroeg sms-jes en later veel e-cards en andere mailtjes. Van Sjaak kreeg ik een arrangement met diner en overnachting voor de musical Mary Poppins dus straks terug in Nederland nog iets heel erg leuks in het vooruitzicht. Voor ‘s avonds hadden we de Nederlanders die op het park aanwezig waren uitgenodigd en dat was reuze gezellig. Kortom een leuke verjaardag gehad en weer thuis doen we dat met de familie gewoon nog een keer.

Met Leen en Marijke hebben we samen een dag een auto gehuurd en zijn naar Sapadere Kanyon gereden. Sjaak en ik waren daar vorig jaar in april al eens geweest maar doordat er nu veel minder water door de kloof liep waren de hoogteverschillen groter en dus veel meer watervalletjes. Daarna een lekker forelletje gegeten in het dorp Sapadere en vervolgens doorgereden naar Gazipasa op zoek naar het nieuwe vliegveld dat daar is.Nou dat is eenvoudig te vinden want langs de weg staat nu een groot bord waarop het vliegveld is aangegeven. Een eenvoudig weggetje leidt ons door een soort dorpje en dan ineens is er een hek met beveiliging en mag je niet verder en op ons verzoek om even uit te mogen stappen en foto’s te nemen werden we verzocht weg te gaan. Dat hebben we maar braaf gedaan want we hebben geen zin in gezeur. We zijn nog doorgereden naar de haven van Gazipasa om iets te drinken maar dit was zo’n troosteloze omgeving dat we maar naar huis zijn gereden en daar heerlijke Nederlandse DE-koffie hebben gedronken.

We hebben voor 2 dagen een jeep ( mannen-speelgoed) gehuurd om daarmee de omgeving te verkennen. Op 10 km afstand ligt op een berg 400 m hoog de oude antieke stad Syedra, een juweeltje, dat bijna niet bezocht wordt. We rijden eerst over de D400 richting Demirtas een paar kilometer na Hotel Utopia is een klein weggetje linksaf richting Syedra. De eerste kilometers vanaf de D400 de bergen in doen we met de auto maar dan gaat de weg over in een zandpad en wordt al vlug smaller dus we laten de auto staan en gaan te voet verder. Van een vrouwtje dat de koeien uitliet begrepen we dat we wel door konden rijden tot boven en dat daar een grote parkeerplaats was maar wij durfden dat toch niet aan. Dus een stevige klim over, in onze ogen, een soms bijna onbegaanbaar zandpad en inderdaad eenmaal boven aangekomen een prachtige parkeerplaats, een hokje om entree te heffen en een toiletvoorziening alles keurig netjes maar niemand te zien. We beginnen aan de mooi aangelegde trap naar boven die na 10 treden overgaat in een paadje en klauteren verder omhoog waar uiteindelijk uitkomen bij het oude en goedbewaarde gedeelte van de stad. Echt heel indrukwekkend en je kunt nog heel goed de oude gebouwen herkennen het is zeker ook zo mooi omdat je een prachtig uitzicht hebt.
Onze hobby geo-cahen kunnen we hier mooi mee combineren want ergens in Syedra ligt sinds een paar weken een cache verstopt. Na wat zoekwerk en een flinke klim (paadje gemist) ontmaagden wij de cahe d.w.z wij vinden als allereerste de cache en zijn dus de eerste die in het logboekje schrijven. Naast het succes van de cache pluk ik hier ook verse ada-cay. Dit is een plant waarvan de aren worden gebruikt om lekkere groene thee te trekken en die veel gedonken wordt in Turkije.Best leuk om dat nu eens zelf te plukken i.pv een bosje te kopen op de markt.
We dalen weer af naar beneden en vervolgen onze weg langs de kust richting Gazipaşa. We hebben ondertussen wel honger gekregen dus stoppen bij een van de vele visrestaurantjes. Dit blijkt een voltreffer. Aan de voorkant ziet Uğrak Restaurant er allemaal netjes en eigenlijk een beetje onopvallend uit maar eenmaal binnen wordt je verrast door het schitterende uitzicht en het mooie terras. De eigenaar raadt ons aan om de verse vis die ochtend gevangen uit de zee te nemen, dit blijkt een goede aanrader! We krijgen een heerlijke vis geserveerd met eigen gemaakte friet, brood en een lekkere salade. Ondertussen hebben we kennisgemaakt met de Nederlandse Anna die onder het restaurant woont en die af en toe wat mee helpt Al gauw hebben we een heel gezellig gesprek, zij komt al 15 jaar in Turkije en weet veel te vertellen van de Turkse gewoonten en we krijgen leuke tips. Je kunt met een trap ( 150 treden!!) naar beneden en gebruik maken van een klein strandje maar we hebben genoeg geklommen vandaag. Na het uitwisselen van mail-adressen en de uitnodiging om eens bij ons in Mahmutlar te komen nemen we afscheid. We rijden verder naar Iotape een paar kilometer verderop. Ook weer een stukje oudheid waar ook een cache moet liggen. Om hierbij te kunnen moet er toch weer geklauterd worden. Volgens de beschrijving ligt de cache 18 m boven zeeniveau maar om daar te komen volgens het GPS-apparaat moet je over de steile rotsen klimmen en dit is ons toch wat te gevaarlijk We wagen het niet jammer dat we niet kunnen loggen maar een misstap en je valt een eind naar beneden op de rotsen of in zee en dat is een cache niet waard.
Het is mooi geweest voor die dag we gaan nog even langs de markt voor de boodschappen en dan naar huis.

De tweede dag moeten we even wat bankzaken regelen voor de VvE en het geld naar Ali brengen in Alanya, vandaaruit rijden we verder naar een steile weg die we altijd zien als we over de 35m weg rijden en die onze nieuwsgierigheid heeft opgewekt. We rijden in een rustig tempo naar boven en genieten van het uitzicht dat je hebt op de stad en de burcht. Onderweg is een mooi park aangelegd met een parkeerplaats waar in het weekeinde ongetwijfeld veel Turkse familie’s gaan picknicken maar er is ook een restaurantje. Hier besluiten we om even te stoppen voor een kop koffie en te genieten van het uitzicht.
We rijden nog verder de bergen in, regelmatig worden restaurants aangegeven die enkele kilometers de bergen in zijn. Dit lijkt ons wel wat en we volgen de bordjes (16 km) naar het Orman Park Restaurant we klimmen steeds hoger en gaan steeds verder landinwaarts.Op en geven moment nog 1 km volgens een groot bord. Nou dit wordt een heel lange kilometer dus we draaien want we hebben vast een afslag gemist.Nou mooi niet geen bordje meer te bekennen en ook geen afslag. We stoppen bij een bankje vanwaar we uitzicht hebben op Oba helaas is het niet mooi helder en het uitzicht wat minder maar de rust en de stilte is fantastisch. Op de terugweg staat er een bordje die richting Oba aangeeft dus dat wagen we er maar op. Het weggetje wordt steeds smaller en kronkelt naar beneden maar het is wel erg mooi en we komen uit in Cikcilli. Onderweg hebben we, nog kilometers vanaf de grote weg, een man en twee vrouwen een lift gegeven die naar het ziekenhuis in Alanya moesten. Die mensen waren ons heel erg dankbaar terwijl wij toch die kant op moesten Wat is het toch eenvoudig om een iemand anders even te helpen en wat krijg je er een tevreden gevoel van. We willen nog het stuwmeer in de Dimcay bekijken. De laatste keer dat we er waren was het helemaal leeg dus we zijn benieuwd. De weg ernaartoe was helemaal opengebroken en het was een vreselijk gehobbel en stofhappen maar eenmaal bij het stuwmeer was het schitterend om te zien dat het meer tot de rand gevuld was en zelfs via de overloop naar beneden gleed. Wat een prachtig gezicht en wat zou je hier mooi allerlei watersporten kunnen beoefenen.
Ondertussen hebben we nu toch wel erge honger gekregen dus we gaan naar een van de restaurantjes in de rivier om een hapje te eten en te genieten van de rust die dit geeft. Op de terugweg steken we de rivier over en rijden via de bergen boven Kestel terug. Altijd een gokje want je bent natuurlijk niet bekend en weet niet hoe de weggetjes lopen maar wel leuk om te doen elke keer weer nieuwe verrassingen.
Kijk in het things to do voor meer mooie foto’s van Syedra en Dimcay river.