April 2006 Vakantie in Orient Palace

Vanochtend  zijn we om 06.00 uur, een wel heel vroeg tijdstip, aangekomen in Orient Palace. Dit 5*****hotel ligt in de plaats Kestel tussen Alanya en Mahmutlar. Na een ontbijt hebben we eerst een paar uurtjes slaap ingehaald en gaan we ’s middags met de dolmus naar het centrum van Alanya. We willen fietsen huren om naar “ons” plekje te gaan kijken maar dan is het wel prettig als je weet hoe je er het beste kunt komen dus we gaan even langs het kantoor van TCR om de weg te vragen.
Na een allerhartelijkste begroeting door Canan werd ons gelijk een kopje thee aangeboden en kletsten we even gezellig bij. Dat wij op de fiets naar Mahmutlar willen vinden ze maar vreemd en ondenkbaar. We worden zaterdag om 11.00 uur opgehaald om in Mahmutlar te gaan kijken.

De volgende dag hebben we mountainbikes gehuurd om meer van de stad te kunnen verkennen. Een hobby van ons is Geocachen = wandelen/fietsen met GPS(Global Position System)op zoek naar een cache. Ook in Alanya liggen er een paar en die we hebben gezocht en gevonden. Door het invoeren van coördinaten op een GPS apparaat kun je je weg zoeken. Je fietst of loopt van plek naar plek en uiteindelijk vind je een soort “schat”. Meestal is dit een plastic bakje waarin een logboekje zit. Hierin noteer je je naam en later log je dit ook via de geo-cache website. Op deze manier kom je vaak op mooie plekjes.
Onderweg hebben we weer veel moois gezien en op de terugweg even rondgekeken bij de Metro de Turkse uitvoering van de Makro. Hier zullen we vast vaker komen want er is veel te koop wat wij voor ons appartement nodig hebben.

Op zaterdag zijn we om 11.00 uur opgehaald door Ronald en Willy Waltmans heel aardige mensen met wie we, sinds de bezichtiging in december, af en toe per e-mail contact hebben. Zij zijn één van de eerste kopers/bewoners van Residence I het eerste project van TCR  en  begeleiden nu regelmatig Nederlanders die hun appartement komen bekijken. Deze mensen geven je een gevoel alsof je elkaar al jaren kent. We praten honderduit en de humor van Ronald leidt regelmatig tot de slappe lach.
Via de mooie route arriveren wij bij Paradise Hill waar Dilaver en Jolanda zijn. Heel leuk om ook hen weer te ontmoeten. Na een kopje thee/koffie krijgen we een valhelm om de modelwoning die momenteel wordt ingericht te bezichtigen. Wat een verschil alweer met ons vorige bezoek. Het resort begint echt vorm te krijgen en de ruwbouw is bijna klaar.
Ook hier zie je weer de perfectie en kwaliteit waarmee wordt gewerkt. Alles wordt tijdens de bouw nauwkeurig in de gaten gehouden en wordt nog nagedacht over verbeteringen en men schroomt niet om dingen aan te passen om tot een nog beter resultaat te komen. Iedere stap die is gemaakt wordt kritisch bekeken en als het nog mooier of praktischer kan wordt het verbetert.
Hoewel de modelwoning nog niet klaar was zag het er al prachtig uit, je kunt zien dat over elk detail wordt /is nagedacht en je ziet de liefde waarmee wordt gewerkt. Niets is teveel en alleen het beste is goed genoeg. De badkamers waren betegeld en gedeeltelijk ingericht maar de voegenkleur is niet mooi en zal nog veranderen, het toilet zou mooier en praktischer staan als het geheel een kwartslag wordt gedraaid dus ook dit wordt nog aangepast. Op tekening kan het er ideaal uitzien maar in de praktijk is iets anders net even mooier en dan wordt het gewoon verbeterd. Van Paradise Hill gaan we naar de locatie van Sun Paradise.
Hiep hoera hier is vandaag de start gemaakt van de bouw. Met een graafmachine, 2 vrachtwagens en een bulldozer is men bezig om het stuk grond af te graven op de plaats waar het C-blok komt. 

Deze grond wordt weer gebruikt om elders op de locatie de grond te egaliseren. Een prachtig gezicht om te zien dat ze nu ook op “ons plekje” zijn begonnen. Zodra de betonploeg klaar is op Paradise Hill gaan ze naar Sun Paradise en begint daar de bouw. We konden er bijna niet wegkomen zo leuk was het om toe te kijken hoe hap voor hap de grond werd afgegraven. Als we de volgende keer weer komen zullen de 2 torens al een heel eind gebouwd zijn.
We maken de afspraak dat we maandag naar het kantoor in Alanya komen om onze sofi-nummers te regelen en om naar de notaris en de bank te gaan. Na een hartelijk afscheid van iedereen zet Ronald ons, op ons verzoek, af op de markt in Mahmutlar waar we nog heerlijk rondstruinen, leuke en lekkere aankopen doen om aan het eind van de dag met de dolmus naar het hotel terug te gaan.

Het is maandag om 10.00 uur zijn we volgens afspraak op het kantoor in Alanya. Hatice ook een medewerkster op kantoor van TCR gaat voor ons het identiteitsbewijs met ons Turkse sofi-nummer halen. Zij gaat op stap met onze paspoorten en binnen 20 minuten is ze terug met onze nummers. Nu kunnen we verdere stappen ondernemen. Eerst gaan we met Canan naar de overkant van de straat, naar een fotograaf , om pasfoto’s te laten nemen want voor allerlei papieren zijn gekleurde pasfoto’s vereist en wij hadden zwart/wit foto’s ingeleverd. Vandaar lopen we naar de notaris. Canan levert onze papieren in en regelt een kopje thee om het wachten wat te veraangenamen. Ondertussen is een beëdigd Nederlandse tolk gebeld met het verzoek om te komen. Als hij arriveert zijn de dokumenten klaar en vertaalt hij de belangrijkste passages waarna wij vlak voor de lunchpauze de machtiging ondertekenen. Sjaak moet op de achterzijde in het nederlands een korte verklaring schrijven dat wij de firma Toros Cekic machtigen om onze belangen te behartigen . Allebei een handtekening en de verklaring is rechtsgeldig. De notaris controleert en zet een stempel en paraaf en het is geregeld.
Toros Cekic houdt het origineel want die moeten zij laten zien als ze andere documenten zoals de Tapu het eigendomsbewijs en de Iskem, elektricitieits- en wateraansluiting voor ons gaan regelen. Deze tijdrovende klussen doen zij allemaal voor ons omdat hiervoor langs diverse loketten gegaan moet worden wat soms vele uren in beslag neemt. 

Wij gaan even lekker lunchen en later op de middag gaan we nog met Canan naar de Halkbank (staatbank) om een rekening te openen en alvast een bedrag te storten omdat de rente voor 6 maanden “parkeren” 13 % bedraagt. Toch leuk meegenomen. We blijven Hollanders altijd zuinig en op voordeeltjes uit. Wat we wel proberen te leren van de Turkse mensen is de rust waarmee alles wordt gedaan en het geduld dat je hier moet nemen om zaken te regelen. Ook aan hun gastvrijheid kunnen wij een voorbeeld nemen.

Naast alle geregel hangen we uiteraard ook nog de toerist uit. Zo gaan we een dag mee met een jeepsafari. Altijd leuk om te doen in een jeep met chauffeur ga je hoog de bergen in stopt onderweg  bij een soort van museum in een dorpje waar je altijd wel iets van de Turkse cultuur leert. Op de grote foto zie je dat er een stuwdam wordt gebouwd. Over een aantal jaren zal daar waar je nu nog de Dim Cay rivier ziet met restaurantjes en huizen een groot stuwmeer zijn. Maar nu kunnen wij er nog heerlijk lunchen.

Mooi zicht op een oude Romeinse stad Leartes